همه منتظرند ، چشم به افق دوخته اند ، اشك در چشمانشان حلقه زده ،
زمين و آسمان هم از اين همه ظلم و ستيز به ستوه آمده اند ، ديگر اميدي به كسي نيست ،
كاري از دست كسي بر نمي آيد . دست هاي نياز رو به آسمان اوج گرفته اند ، آواي دلنشين (( اللهم كن لوليك الفرج . . . )) در فضا طنين انداز شده ، همه سراپا گوش اند و براي شنيدن نداي آسماني (( انا المهدي (عج) )) لحظه شماري و بي تابي مي كنند .
همه مي دانند كه مي آيي و بهار را به زمين سرد و خزان زده هديه مي كني . همه از تو مي گويند و آمدنت را انتظار مي كشند و تو مي خواهي باز هم دعا كنيم و صبر ؛ صبر و صبر و صبر !
اما مهدي جان ، به منتظران بي قرارت بگو تا كي ؟
